Behind the Picture

Behind the Picture

Er is meer dan de klik op de knop

Meer dan alleen right time right moment. Bij mijn zwerftochten door de straten kom ik bijzondere mensen en situaties tegen, die niet alleen in beeld zijn te vatten. De korte gesprekjes, het kijken door de zoeker, bepaling van het kader roepen associaties op. In dit blog wil ik de verhalen achter de foto belichten.

Beeld en Poëzie

Behind the PicturePosted by ingrid de groot Mon, November 14, 2016 10:46:28

Beeld en Poëzie

Er zijn enkele van mijn stadse zwerftochten waarvan de impact later doordringt.Of het dan komt door overpeinzing, confrontatie, combinatie of simpel gevoel, ik zou het je niet kunnen vertellen.

Het is er en dat is meer dan genoeg.

Zo geschiedde vandaag.

Afgelopen vrijdag was ik weer aan het “beeld”zwerven door de stad.Op zulke dagen passeren veel verrassende beeldmomenten die ik dan in een kader probeer te vatten.Zo kwam ik op het mozaïek bankje, op de Nieuwmarkt, een achtergebleven rugzakje tegen. Voor het bankje lag een lege, enigszins opbollende rijstzak. Het groen van de rugzak harmonieerde met de kleur van het mozaiek in de achtergrond. De lege rijstzak versterkte de symbolische afwezigheid van iets of iemand die er behoorde te zijn.

Een rugzakje, roept bij mij de herinnering aan mijn overleden jongere broer op. Zijn overlijden is nog vrij recent, althans, als je twee jaar geleden in tijd van mensenleven plaatst.
Het waren enkele seconden, waarin deze gedachten door mijn hoofd flitsten, en me met versterkte concentratie op het kader, een beeld deden maken.

Mijn zwerftocht vervolgend liep ik binnen bij Perdu. Een bak met koopjes van gedichtenbundels kan ik niet voorbij gaan zonder er een bundeltje uit te pakken. Aldus deed ik ook afgelopen vrijdag.
Ik had een bundel van Jan Gerhard Toonder te pakken “De Krekel in de Herfst”. Aangezien het nu herfst is leek mij dit een aangename bundel voor een regenachtige dag.

Het boekje, in een mooi groen papieren zakje verpakt, ligt al enkele dagen onaangeroerd op een stoel. Zo ook de foto's van die dag.
Vandaag had ik de tijd het boekje open te slaan en door mijn beeld van afgelopen vrijdag te gaan.
In het boekje zat, zoals vaak in tweedehands boekjes, een velletje papier tussen twee pagina's.
Mijn nieuwsgierigheid werd geraakt.
Welk gedicht zou de vorige lezer getroffen hebben en waarom?
Het antwoord op die vraag werd al duidelijk na het lezen van de eerste woorden van de zin:

'Er is een stem die nooit meer spreekt....'

©ingrid de groot '16


Voor hen die het gedicht van Jan Gerhard Toonder in z'n geheel willen lezen:


Er is een stem die nooit meer spreekt,

die ene lach zal nooit meer klinken:

zoals een glas maar één keer breekt,

kun je die wijn maar één keer drinken.

Maar goede vrienden sterven niet

(alleen de slechte worden spoken)-

als scherpe troost in het verdriet

heb ik geliefden weer gesproken.

Men zegt nu wel: er is straks niks

dan stof en as om in te wroeten

na hun verdwijning op de Styx:

maar heus, je zult hen weer ontmoeten.


Je voelt hen dan weer naast je staan,

ineens, het is niet uit te leggen:

je weet dan, God weet waarvandaan,

ook wat ze zouden doen of zeggen.


En of er hel of hemel zijn,

dat kan op zo'n moment niet schelen:

het helpt – soms prettig, soms met pijn-

dat ze nog steeds je leven delen.

©Jan Gerhard Toonder

uit de bundel De Krekel in de Herfst

uitgave De Bezige Bij 1991


noot: gedicht geplaatst met toestemming toondercompagnie.nl

  • Comments(0)//blog.ingriddegrootfotografie.nl/#post18