Behind the Picture

Behind the Picture

Er is meer dan de klik op de knop

Meer dan alleen right time right moment. Bij mijn zwerftochten door de straten kom ik bijzondere mensen en situaties tegen, die niet alleen in beeld zijn te vatten. De korte gesprekjes, het kijken door de zoeker, bepaling van het kader roepen associaties op. In dit blog wil ik de verhalen achter de foto belichten.

NineEleven

Behind the PicturePosted by ingrid de groot Wed, September 11, 2013 12:33:54

Vandaag, twaalf jaar geleden vond de aanslag op het WTC plaats. De plek waar eens de torens stonden is nu een plaats waar nabestaanden hun omgekomen geliefden kunnen herdenken.

Een paar jaar geleden was ik in New York. Het spreekt voor zich dat een bezoek aan het monument niet aan mijn reis mocht ontbreken.

Na eerst een flinke wandeling rond dit immense monument, besloot ik toch mijn camera te pakken en te zien of ik een aardig beeld zou kunnen maken.

Fotograferen bij herdenking plekken roept bij mij een zekere gêne op. Ik voel me dan een indringer in iemands persoonlijke leed en vraag me af wat het beeld toevoegt aan het gegeven dat hier mensen staan die hun geliefden herdenken.

Soms gebeurt het in zulke situaties dat mijn terughoudendheid wordt opgemerkt door anderen.

Zo ook hier. Ik werd aangesproken door een vriendelijke man. Hij vroeg waar ik vandaan kwam en vertelde waarom hij, zijn broer en twee kinderen, hier waren. Op het moment van de aanslag was hun neef aan het werk als glazenwasser. Hij hing aan de buitengevel en hoorde de eerste inslag, niet wetend wat er gaande was, maar wel wetend dat er iets verschrikkelijks was gebeurt. Hij belde zijn vrouw om te zeggen dat er met hem niets aan de hand was….en meteen daarop…de tweede inslag…

De man wees naar boven alsof hij het beeld van zijn naar beneden vallende neef in gedachten wilde halen. Na een kort moment van stilte hervatte hij het gesprek. Hij toonde me rolletje wit dun fleece en een zwart krijtje. Nabestaanden die the Memorial bezoeken kunnen hiermee de in het monument gegraveerde naam van hun geliefden als herinnering meenemen. Ik werd uitgenodigd een foto te maken van het overnemen van de naam door hem en zijn familie. Na het maken van het beeld gaf hij mij een stukje fleece om ook de naam van zijn neef daar op over te nemen. Met een beetje trillende vingers liet ik het krijtje over de letters krassen en zo de herinnering aan hun neef tastbaarder te maken. Ik wilde het fleece aan de man overhandigen, maar dat was niet de bedoeling. Het was voor mij ter nagedachtenis aan hun neef en het verhaal van zijn overlijden.

Ik voelde me nog meer een indringer en tegelijk ervoer ik het bijzondere van deze ontmoeting. Een vreemde die je toestaat deel te nemen aan hun aangrijpende gemeenschappelijke herinnering.

©IdG 2013



  • Comments(0)//blog.ingriddegrootfotografie.nl/#post14